Diva Uluçay, bir psikolog olarak karantina döneminde Londra'daki terapi odasında yaşadıklarını, danışanların eğilimlerini ve karantinanın insan psikolojisine etkilerini ve olası sonuçlarını anlatıyor:
Ailemiz, partnerimiz, bedenimiz ve iç dünyamız da eğer şanslıysak, güvenli bir sığınak, bir anayurt olabilir. Büyürken, etraftakileri memnun etmeye, sorun çıkarmamaya programlanmış olarak büyüyen bir çocuk, zamanla gerçek kimliğinden uzaklaşır. Doğallıkla, içtenlikle, içinden geldiği gibi hareket edemez.
Hangisi daha cazip geliyor? Başka bir insanla bir olmanın yarattığı konfor ve mutluluk hissi mi, yoksa kendi başına var olabilen bağlantısız, uzantısız bir birey olmanın hissettirdiği özgürlük ve haz mı?
"Karşı karşıya kaldığımız çok gerçek bir tehdit. Fakat bütün gün oturup düşünseniz de gelecekte olacakları, koronanın size, ailenize, dünyaya bırakacağı izleri bir dereceye kadar kontrol edebilirsiniz. Bu tehdit karşısında hissettiğiniz kaygınızı da değiştiremeyeceksiniz. En kolay değiştirebileceğiniz şey, şu andaki davranışlarınız, bu fırtınaya nasıl tepki verdiğinizdir. Fırtınanın ortasında güvenle demir atmamızı sağlayabilecek üç şey: duygu ve düşüncelerimizi kabul etmek, bedenimize dönmek ve yaptığımız şeyleri tam farkındalıkla yapmak. İçinizden geçenleri sakince ve nazikçe kabul edin."