İngilizce bir deyim “no news is good news”. Geçmişi hayli eski olduğu için atasözü muamelesi de görüyor. Atasözleri ve deyimleri Türkçeleştirmek çok zordur. Bu nedenle çevirmek yerine anlamına, ne anlatmak istediğine yer verilir. “No news is good news” de “en iyi haber habersizliktir” gibi havada kalan çeviri yerine, “herhangi bir haber gelmiyorsa, işler demek ki yolunda ve bir sıkıntı yok” olarak Türkçe için anlaşılabilir hale getiriliyor.

Bizim dilimizde ise daha ağır anlam içeren ve gelen haber için “keşke hiç gelmese” diyeceğimiz bir deyim “kara haber tez duyulur” vardır. Yüzyıllardır İngilizler, gelmeyen haberin iyi olduğunu söylerken biz haberin geleceğini ve bunun da çok kötü bir haber olacağını kabul etmişiz bile.

Bu coğrafyada yaşayan, halk bilimi ile toplum biliminin bir araya gelse bile çözemeyeceği bir insan topluluğuyuz. Ara sıra halk olma özellikleri göstersek de bazı “cıs” konular gündeme geldiği zaman hemen ayrışma yeteneğimiz hayli fazladır. (İlginç bir biçimde hep acılarda halk oluyoruz, keyifte değil)

İnsan, 2026 yılından da umutlu olamıyor

Halk ozanlarımız yaşadıkları dönemlerin otoritelerine baş kaldırarak köy köy dolaşarak insanlara hep sevgiyi anlatmıştır. Anadolu deyişlerindeki sevgi ve saygı ifadelerini alt alta yazıp anayasa haline getirseniz ve uygulayabilseniz, İsveç medeniyet anlamında gerinizde kalır. Ama onları bir kültür olarak alıp yaşamak yerine, sadece eğlence halinde devreye sokulan bir alan haline getirmişiz. Kim bilir hangi acılarla ortaya çıkmış ağıtlar eşliğinde çığlık çığlığa eğlenen bir toplumuz sonuçta. Bu sağlıklı bir durum değil.

Eldeki verilere bakınca insan, 2026 yılından da umutlu olamıyor. Pek çok şeyde yanıldığımız gibi umarım bunda da yanılırız. Ama yine de İngilizlerin dediği gibi “No news is good news” diyelim de şu “tez gelen kara haber” için önlem olsun…

Sağlıklı ve huzurlu bir yıl olsun dileğimizi de eksik bırakmayalım…